16 april 2018 / by Mark Lindeman

Al is het aanbod nog zo snel, de behoefte achterhaalt haar wel

Het klinkt simpel, het bij elkaar brengen van behoefte en aanbod. Ieder dag leer ik dat dit toch nog wel veel voeten in de aarde blijkt te hebben. Omdat het mensenwerk is?

De kunst van aanbesteden is in mijn ogen de behoefte goed begrijpen en definiëren. Vaak blijft die beperkt tot een omschrijving van een materiaal of dienst. Verder nadenken over waarom die behoefte er is en hoe je die als organisatie wilt gaan invullen, brengt je tot de essentie van de zaak. Ook vanuit de politieke agenda. Of het hier nu de private of de publieke sector betreft.

Problemen die ontstaan bij aanbestedingen komen in essentie op het volgende neer:

  • Mensen die een direct belang hebben bij de goederen of diensten die gekocht worden, zijn niet altijd vanaf het eerste uur betrokken.
  • Er is niet goed nagedacht of en hoe partijen goed kunnen samenwerken. Los van de goederen of diensten in kwestie.
  • De implementatie verloopt niet altijd volgens gemaakte afspraken. En niemand die daarop gelet of geacteerd heeft.

Al is het aanbod nog zo snel, de behoefte achterhaalt haar wel

Met meer diepgang kan je aanbestedingen een stuk duidelijker formuleren en de verwachtingen in kaart brengen. Samen met de interne gebruiker, policy-maker, kadersteller en anderen die betrokken zijn. En laten we de leverancier daarbij vooral niet vergeten. Die heeft ook vaak goede ideeën.

Dat creëert meer betrokkenheid bij de uitvrager en de aanbieder. En bovenal wordt het vinden van de juiste leverancier daarmee een stuk effectiever en eenvoudiger. Ook bij het uitleveren van de gemaakte overeenkomst. Of het nu gaat om rechttoe-rechtaan aanbesteden, innovaties of duurzaamheidinitiatieven. Het gaat om samen-werken. Mensenwerk dus.